ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΣΘΕΝΩΝ & ΦΙΛΩΝ

Το ΔΣ της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α

Αγαπητό μέλος, αγαπητέ συνεργάτη,

 

Με μεγάλη χαρά κι αίσθημα δικαίωσης, ενημερώνουμε ότι στις 16/4/2017, η πρόεδρος της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.  Αν. Καθ. Αναισθησιολογίας, Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Αγωγής   κ. Αθηνά Βαδαλούκα,

εξελέγη Επίτιμος Γραμματέας του Παγκόσμιου Ινστιτούτου Πόνου (WIP). Την κ. Βαδαλούκα ψήφισαν 35 εκπρόσωποι κρατών μελών της μοναδικής διεθνούς επιστημονικής εταιρίας στο πεδίο της

θεραπείας του πόνου με παρεμβατικές τεχνικές. Η κ. Βαδαλούκα με τη νέα αυτή θέση της σε διεθνή φορέα, παραμένει πρεσβευτής της χώρας μας στον διεθνή επιστημονικό χώρο.

 

 

Η πρόεδρός μας αναλαμβάνει τα νέα της  καθήκοντα  από την 1η Μαϊου 2017.  Η διάκριση αυτή προστίθεται, όχι μόνο στις προσωπικές επιστημονικές περγαμηνές της, αλλά επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά

την ποιότητα, την εγκυρότητα και την εμβέλεια του επιστημονικού έργου της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

 

Τα συγχαρητήριά μας στην πρόεδρό μας.

 

Με υπερηφάνεια κι ευθύνη

Το ΔΣ της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α

Δανοπούλου Α, Κοτσαλίδου Σ, Διονυσιώτης Ι. Ελ.

Ευχαριστήριο σημείωμα προς συνεργάτες

Download (PDF, 824KB)

Download (PDF, 199KB)

Δημήτρης Μαυρουδής

Προς την Αντιπρόεδρο της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α., Καθηγήτρια κ. Ι. Σιαφάκα

Download (PDF, 304KB)

 

Ευτυχία Ηλία - Δημήτρης Ηλίας

Συγχαρητήρια επιστολή Σπηλιοπούλειο νοσοκομείο

Προς το Σπηλιοπούλειο νοσοκομείο «Η Αγία Ελένη»

Στο διάστημα 1/7/2015 ως 5/1/2016, νοσηλεύτηκε στο Σπηλιοπούλειο νοσοκομείο «Η Αγία Ελένη» η αδελφή μας Αικατερίνη Ηλία, η οποία και κατέληξε την προαναφερθείσα ημερομηνία.
Σκοπός αυτής της επιστολής είναι αφενός να απευθύνουμε ως οικογένεια ευχαριστίες στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και αφετέρου να σημειώσουμε κάποια σημεία από την εμπειρία μας στο νοσοκομείο που νομίζουμε ότι χρειάζεται να αναδειχθούν. Συγκεκριμένα, ας αναφερθούν τα εξής:
Από την πρώτη μέρα της εισαγωγής της ασθενούς ήρθαμε σε επαφή με ανθρώπους πρόθυμους να περιθάλψουν ένα ιδιαίτερα σοβαρό περιστατικό που εξελίχθηκε με δραματικό τρόπο και με πολλές απρόσμενες επιπλοκές. Ας σημειωθεί εδώ ότι φτάσαμε στο νοσοκομείο, μετά την άρνηση μεγάλου δημόσιου ιδρύματος να περιθάλψει περαιτέρω την αδελφή μας και την υπόδειξή τους να απευθυνθούμε σε ιδιωτικές κλινικές ή σε νοσηλεία κατ’ οίκον, υπόδειξη που σαφώς δεν ήταν η ενδεδειγμένη, τόσο για την δύσκολη οικονομική κατάσταση της ασθενούς όσο και για την υγεία της που επέβαλλε την παρακολούθηση σε νοσοκομείο.
Το νοσοκομείο αντιμετωπίζει προβλήματα εξαιτίας της έλλειψης προσωπικού, υποδομών και υλικών που –ας σημειωθεί- διαπιστώσαμε προσωπικά και στα τρία άλλα δημόσια ιδρύματα όπου νοσηλεύτηκε η αδελφή μας, σε μια γενικευμένη κατάσταση σοβαρής υποβάθμισης της δημόσιας υγείας. Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, ο διευθυντής της κλινικής κ. Δ. Καλφούντζος και όλη η ομάδα των γιατρών στάθηκε υπεύθυνα στο πλευρό της ασθενούς αντιμετωπίζοντας τα ζητήματα νοσηλείας που παρουσιάστηκαν και ευχαριστούμε όλες/ους γι’ αυτό.
Το νοσηλευτικό προσωπικό, πέρα από τα στενά καθήκοντά του, επέδειξε ιδιαίτερα ανθρώπινη συμπεριφορά. Ανταποκρίθηκαν άμεσα όσες φορές τους ζητήθηκε βοήθεια, ήταν όλες/οι προσεκτικές/οί με την καθαριότητα, ήταν συνεπείς στη νοσηλεία, αλλά πάνω απ’ όλα στάθηκαν στην ασθενή και στην οικογένειά μας, με ενδιαφέρον και χαμόγελο, όπως έκαναν εξάλλου και με όλες/ους τις/τους ασθενείς. Δημιούργησαν ένα «οικογενειακό» περιβάλλον που σίγουρα έκανε πιο εύκολες τις πολύ δύσκολες μέρες αυτής της νοσηλείας ως την τελευταία στιγμή.
Ψυχή της νοσηλευτικής ομάδας, η προϊσταμένη κ. Γ. Βασιλοπούλου είχε σ’ όλο αυτό το διάστημα κεντρικό ρόλο τόσο στην εποπτεία όλης της νοσηλείας όσο και στην ψυχολογική στήριξη και ενδυνάμωση της ομάδας της αλλά και της οικογένειας. Μέσα στην πρώτη εβδομάδα, φρόντισε να καλύψει ειδικές ανάγκες της ασθενούς χωρίς να είναι ευθύνη ενός παθολογικού τμήματος καθώς η αδελφή μας χρειαζόταν φροντίδα ως χειρουργικό περιστατικό. Ενημέρωνε πλήρως και διαρκώς το ιατρικό προσωπικό και έδωσε έμφαση στην ανθρώπινη επαφή, με συζήτηση και εξειδικευμένες γνώσεις για το μετριασμό της λύπης, της κούρασης, κάποτε και της απογοήτευσης της οικογένειας. Για την προσφορά της αυτή, ιδιαιτέρως την ευχαριστούμε και ευχόμαστε να συνεχίζει με δύναμη να βοηθάει ασθενείς και οικείους τους να νιώσουν ανθρώπινα μέσα στο –συνήθως αποστειρωμένο και χωρίς συναίσθημα- νοσοκομειακό περιβάλλον.
Με την ευχή να συνεχίζετε να υπηρετείτε το λειτούργημά σας με υπευθυνότητα και ανθρωπιά, όπως ταιριάζει στην ιατρική επιστήμη,

Σας ευχαριστούμε
Ευτυχία Ηλία
Δημήτρης Ηλίας

Κρήτης Ειρηναίος

Συγχαρητήρια επιστολή του Κρήτης Ειρηναίο

Αγαπητή μου κ. Καθηγήτρια,

Άκουσα την δεύτερη ομιλία σας εις το Επιστημονικό Συνέδριο για την Παρηγορική Φροντίδα, εις την Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης.
Ήταν πολύ ωραία η ομιλία σας αυτή. Εχάρηκα προσωπικώς για όσα είπατε, αν και ελυπήθηκα επίσης για όσα συμβαίνουν εις την Χώρα μας.
Σας συγχαίρομε και σας ευχαριστούμε για τον τρόπο, με τον οποίον ωμιλήσατε και για όλα όσα μας εδώκατε, ως ακροατές σας.
Να έχετε υγεία και χρόνια πολλά, να προοδεύετε πάντοτε.

Με πολλήν εν Κυρίω αγάπη

Ο Κρήτης Ειρηναίος

Για την ευχαρηστήρια επιστολή, πατήστε εδώ

Σοφία Ραπτοπούλου

Η Ρεφλεξολογία ως συμπληρωματική αγωγή στο Ιατρείο Πόνου του Αρεταίειου Νοσοκομείου

Στις 10.30 ξεκινά το ιατρείο. Θα σας περιμένουμε την Πέμπτη. Μην ξεχάσετε να έχετε λευκή μπλούζα μαζί σας.

Λευκή μπλούζα, ιατρείο πόνου, νοσοκομείο… Όσο κι αν η απόφαση για εθελοντική εργασία είναι συνειδητή, οι συμβολισμοί είναι ισχυροί.
Λευκή μπλούζα… Ιατρείο Πόνου… Νοσοκομείο…

Όμως, ο πόνος είναι πόνος και όταν σου δίνεται η δυνατότητα να εργαστείς και να προσφέρεις – στο μέτρο των δυνατοτήτων σου – σε ένα χώρο όπως τα δημόσια νοσοκομεία όπου οι εναλλακτικές αγωγές προκαλούν μειδίαμα – στην καλύτερη περίπτωση -, ξεπερνάς τους συμβολισμούς και προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα η οποία είναι πολύ πιο ισχυρή από κάθε συμβολισμό. Και αυτή η πραγματικότητα είναι σημαντική: η Ρεφλεξολογία παρέχεται πλέον ως συμπληρωματική αγωγή στο Ιατρείο Πόνου του Αρεταίειου Νοσοκομείου.

Για να συμβεί αυτό έπρεπε να ξεπεραστούν πολλοί “συμβολισμοί” από τους υπεύθυνους του νοσοκομείου και κυρίως από τους γιατρούς του Ιατρείου Πόνου.

Ένα εγχείρημα που απαιτεί γενναιότητα και αυτή εκφράζεται όταν ένας γιατρός αποφασίζει πως το κυρίαρχο μέλημά του είναι το καλό του ασθενούς – με κάθε τρόπο!

Με τέτοιες σκέψεις, προσγειώθηκα στην πραγματικότητα του Ιατρείου Πόνου, μια Πέμπτη πρωί στις 10.30. Τα στερεότυπα αρχίζουν να γκρεμίζονται απ το πρώτο λεπτό.

Ο χώρος εντυπωσιακά μικρός. Δύο γραμματείς που συνταγογραφούν, καταγράφουν τα πρώτα στοιχεία του ιστορικού, απαντούν σε τηλέφωνα που χτυπούν διαρκώς, απαντούν σε ερωτήσεις που ξεπηδούν σε κάθε άνοιγμα της πόρτας. Δυο γιατροί που εξετάζουν σχεδόν ταυτόχρονα, δύο ψυχολόγοι, μια ειδικευόμενη γιατρός και εγώ. Σαστισμένη. Τι θα κάνω εδώ; Και μέχρι να σκεφτώ τον εαυτό μου μια γυναίκα ξεσπάει σε λυγμούς. Ταράζομαι… Η γιατρός της χαϊδεύει την πλάτη να την ησυχάσει. “Χίλια συγνώμη, δεν ξέρω τι με έπιασε, κουράστηκα να πονάω, σας παρακαλώ κάντε κάτι”. Γονατίζει δίπλα της για να μπορεί να την κοιτάξει στα ίσα. Κι άλλο στερεότυπο γκρεμίζεται.
“Ησύχασε, ξέρω τι περνάς, θα το παλέψουμε μαζί και όλα θα πάνε καλά, ησύχασε…”. Χάνομαι σ αυτό που συμβαίνει. Η γυναίκα ντρέπεται που κλαίει και νιώθει αμήχανα που η γιατρός είναι σχεδόν γονατισμένη δίπλα της και της κρατάει το χέρι.

Σοφία; (ψάχνει να με βρει με το βλέμμα της. Σαστίζω. Σε μένα μιλάει;). Νομίζεις πως θα μπορούσε η Ρεφλεξολογία να βοηθήσει σ αυτό;
Νομίζω ναι… (προσπαθώ να επαναφέρω τι έχει ειπωθεί. Καταλαβαίνει ότι σάστισα και μου κάνει νόημα ότι θα μου πει μετά. Τελικά ο τρόπος της σε καθησυχάζει είτε είσαι ασθενής, είτε συνεργάτης – σκέφτομαι)

Η εξέταση συνεχίζεται. Καταλήγουν σε μια απόφαση για το τι είναι καλύτερο για την περίπτωσή της, δίνουν οδηγίες για τη φαρμακευτική της αγωγή και πηγαίνουμε σ ένα διπλανό δωμάτιο ακόμα πιο μικρό. Κι όμως, εκεί μέσα δουλεύουν όλη μέρα γιατροί διαφόρων ειδικοτήτων. Η πτώση των στερεότυπων γίνεται ντόμινο.

Η πρώτη μου συνεδρία μόλις τελείωσε. Βλέποντάς την αμήχανη με ανησυχία τη ρωτώ.

– Είστε καλά; Νιώθετε καλά;

– Δεν ξέρω πως να το πω, συγχωρείστε με, μπορώ να σας αγκαλιάσω;

Μια αγκαλιά μέσα σε συγνώμες και ευχές.

Δεν πρέπει όμως να αφήσω υπερβολικές προσδοκίες να γεννηθούν. Προσπαθώ να αναφέρω τις δυσκολίες, το χρόνο και την υπομονή που χρειάζεται. Με διακόπτει.

– Όχι, όχι! Ξέρω τι μου λέτε. Τα δάκρυά μου είναι για την ανθρωπιά που συνάντησα εδώ. Απ όλους σας. Γιατί κάποιος πίστεψε πόσο πονάω.Η μέρα συνεχίστηκε με διαρκείς ανατροπές των όσων είχα στο μυαλό μου σχετικά με τον πόνο, τους γιατρούς, τα νοσοκομεία, τα φάρμακα, τους συγγενείς.

Κατέληξα σπίτι μου με απόλυτη ανάγκη να μαζέψω σκέψεις εικόνες λέξεις και συναισθήματα. Ένιωθα σοκ και δέος.

Σοκ από την απελπισία που φέρνει ο πόνος. Σε ασθενείς και οικείους.

Δέος για την ύπαρξη γιατρών που γονατίζουν μπροστά στον άνθρωπο. Που σκύβουν το κεφάλι με ταπεινότητα μπροστά στον ανθρώπινο πόνο.

Εννιά μήνες μετά, τα στερεότυπα συνεχίζουν να γκρεμίζονται. Σοκάρομαι σχεδόν κάθε φορά και νιώθω το ίδιο ανατρεπτικό δέος, αυτό που γκρεμίζει στερεότυπα και συμβολισμούς και μου ανοίγει μονοπάτια.

Στοιχεία για το Ιατρείο Πόνου
Το Ιατρείο Πόνου του Αρεταίειου Νοσοκομείου δημιουργήθηκε από τις καθηγήτριες της
Α Αναισθιολογικής Κλινικής, Α. Βαδαλούκα, Ι. Σιαφάκα, Ε. Αργύρα.
Λειτουργεί από Δευτέρα έως Πέμπτη, 10.30-13.30. Τηλέφωνο για ραντεβού: 210 7286 288
Οι Συμπληρωματικές Εναλλακτικές Θεραπείες (ΣΕΘ) που ασκούνται είναι Ρεφλεξολογία, Σιάτσου και Βελονισμός μετά από παραπομπή των γιατρών του ιατρείου, ανάλογα με την πάθηση και το άτομο. Παρέχεται υποστήριξη από ψυχολόγους με τη μορφή ατομικών συνεδριών καθώς και με ομάδα ψυχοθεραπείας.
Η παροχή ρεφλεξολογίας στο πλαίσιο του Ιατρείου Πόνου του Αρεταίειου Νοσοκομείου αποτελεί εθελοντικό πρόγραμμα του Σωματείου Ελλήνων Ρεφλεξολόγων από το 2011 και πραγματοποιείται με τη συνεργασία της Ελληνικής Εταιρείας Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας (ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α – http://grpalliative.gr/ )

Γεώργιος Παπαδόπουλος

Επιστολή Εθνικής Ιατρικής Ομοσπονδίας της Ρωσίας

Προς το Δ.Σ. της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για την θερμή υποδοχή των Ρώσων και Καζάχων ιατρών στο νοσοκομείο Σωτηρία.

Χάρη σε εσάς και στη κυρία Κωνσταντοπούλου οι προσκεκλημένοι μας συγκέντρωσαν τις πολύτιμες πληροφορίες για την ιατρική στην Ελλάδα και έχουν μείνει με τις καλύτερες εντυπώσεις από την συνάντηση που τους οργανώσατε.

Σας ευχαριστώ θερμά,

Με εκτίμηση,

Γεώργιος Παπαδόπουλος

ΔΣ της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

Συγχαρητήρια επιστολή του ΔΣ της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α. στην πρόεδρο κ. Αθηνά Βαδαλούκα για την διεθνή διάκριση

Συγχαρητήρια!

Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών για την ανάδειξη μελών του Executive Board του Παγκόσμιου Ινστιτούτου Πόνου (WIP), το ΔΣ της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α συγχαίρει την πρόεδρό του κ.Αθηνά Βαδαλούκα για την κατάκτηση μιας ακόμη θέσης στην Διεθνή Επιστημονική Κοινότητα.Η κ. Βαδαλούκα εξελέγη Chair οf the Advisory Board of WIP  για την προσεχή διετία. Ελάχιστοι Έλληνες  επιστήμονες έχουν κατακτήσει τόσο υψηλά αξιώματα, στο πεδίο της Θεραπείας του Πόνου και της Παρηγορικής Φροντίδας. Είμαστε περήφανοι  για την  εκλογή της και της ευχόμαστε καλή επιτυχία και στα νέα διεθνή καθήκοντά της. Είμαστε σίγουροι ότι, όπως συνέβαινε και στο παρελθόν, το ίδιο και στο μέλλον  θα βοηθήσει στην συμμετοχή των επιστημόνων της χώρας μας  στα διεθνή  δρώμενα.

Το ΔΣ της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

 

Διαβάστε εδώ το Δελτίο Τύπου για τη διάκριση εδώ

Γεν. Νοσ. Σισμανόγλειο

Συγχαρητήρια Σισμανόγλειο

Αθήνα 2/2/2015

Προς το Δ.Σ. της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

Σας ευχαριστούμε πολύ για την πρόσκληση στην εκδήλωση της εταιρείας σας (29/1/2015, κοπή πίτας) στο θέατρο Διάνα και στην θεατρική παράσταση με τίτλο «Εννέα και πέντε – 9:05).

Η παράσταση ήταν καταπληκτική, είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον και ενθουσιώδη Dhmioyr;απήχηση σε όλους τους καλεσμένους.

Ελπίζουμε στη δημιουργική παρουσία της εταιρείας σας.

Καλή χρονιά και καλή επιτυχία στο έργο σας.

Με εκτίμηση

  • Το Αναισθησιολογικό τμήμα
  • Το Ιατρείο Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας
  • Οι νοσηλευτές

του Γεν. Ν. «Σισμανόγλειο»

Φώτιος Βασιλόπουλος Κλινικός Ψυχολόγος

Συγχαρητήρια Ψυχολόγου

Με ιδιαίτερη χαρά σας αποστέλλω αυτό το e-mail αναφορικά με τα πεπραγμένα του εκπαιδευτικού σεμιναρίου. Θα ήθελα να σταθώ σε τρία σημεία. Καταρχάς στην πλήρη και σφαιρική κάλυψη όλων των πτυχών της παρηγορικής φροντίδας. Είχατε πολύ ενδιαφέρουσες, δομημένες και επί της ουσίας παρουσιάσεις- παρεμβάσεις τόσο στο καθαρά ιατρικό και νοσηλευτικό κομμάτι όσο και στο θεσμικό/νομικό/ ηθικό αλλά και στο ψυχοκοινωνικό.

Επιπρόσθετα, το κομμάτι των παρουσιάσεων που είχε καθαρά ιατρικό χαρακτήρα ήταν τόσο ζωντανά και κατανοητά ανεπτυγμένο που παρότι την δύσκολη και στρυφνή καμιά φορά θεματολογία (πχ κατακλίσεις, φαρμακευτική αντιμετώπιση πόνου κλπ) έγινε απολύτως κατανοητό και χωρίς να κουράσει καμία στιγμή τον ακροατή ειδικά όταν αυτός προέρχεται από τον μη- ιατρικό χώρο και δεν είναι τόσο εξοικειωμένος με την ιατρική ορολογία όπως εγώ.

Τέλος, έχοντας κάνει την μεταπτυχιακή μου εκπαίδευση σε ξενώνα παρηγορικής φροντίδας στη Γαλλία και έχοντας συμμετάσχει και εκεί σε αρκετά ακαδημαϊκά και επιστημονικά συνέδρια και τραπέζια είδα με μεγάλη μου χαρά ότι το εκπαιδευτικό σας σεμινάριο δεν είχε να ζηλέψει τίποτα σε ποιότητα επιστημονικού λόγου και θεματολογίας από αντίστοιχα του εξωτερικού.

Θα ήθελα να σας συγχαρώ θερμά για τις γνώσεις που μας δώσατε εκείνο το διήμερο. Μέσα από τις ομιλίες σας αφήσατε να φανεί πίσω από την ιατρική σας ιδιότητα πάνω απ’ όλα η ανθρώπινη- προσωπική σας πτυχή και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο κέρδος. Γιατί μας μεταδώσατε την θέρμη σας για την παρηγορική φροντίδα και το γεγονός ότι για εσάς δεν πρόκειται απλά για ένα επάγγελμα. Καλή συνέχεια στο έργο σας και είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση ή συνεργασία.

 

Με απεριόριστη εκτίμηση,

Φώτιος Βασιλόπουλος

Κλινικός Ψυχολόγος.

Μαρία Βυτόγιαννη

Επιστολή Μαρία Βυτόγιαννη

Ονομάζομαι Μαρία Βυτόγιαννη και είμαι εβδομήντα ετών. Εδώ και τέσσερα (4) χρόνια και μετά από ταλαιπωρία επτά και πλέον ετών, βρήκα καταφύγιο στο ιατρείο πόνου του Αρεταίειου Νοσοσκομείου Αθηνών.

Με τη σωστή διάγνωση, φαρμακευτική θεραπεία, ψυχολογική υποστήριξη και εναλλακτικές θεραπείες, αυτή τη στιγμή είμαι σε αρκετά καλή κατάσταση.

Με το μήνυμα αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω τη ζεστή αγκαλιά, το ωραίο χαμόγελο και την επιστημονική βοήθεια της Καθηγήτριας Αναισθησιολογίας, κας Βαδαλούκα, της ιατρού κας Σταυροπούλου, τους πολλούς ιατρούς που βοηθούν στο ιατρείο, τους ψυχολόγους Αναστασία και Δημήτρη, τους φυσιοθεραπευτές Μαριάννα και Κωνσταντίνο με τη θεραπεία σιάτσου και την Κατερίνα στη ρεφλεξιολογία καθώς και τη γραμματεία του ιατρείου κα Ευθυμίου και την κα Εύα στη γραμματεία συνταγολόγησης.

Όλοι οι ανωτέρω προσφέρουν εθελοντικά και με αυτοθυσία αλλά πάντα με το ζεστό και πλατύ χαμόγελό τους τη βοήθεια σε αμέτρητους πάσχοντες από πάσης φύσεως πόνους.

Σας ευχαριστώ όλους με πολλή αγάπη

Μαρία Βυτόγιαννη

Dennis P Bonola

Επιστολή Dennis P Bonola

Dear Dr. Vadalouka,

This is Dennis Bonola from Cathedral City USA. I saw you in February when I was in Athens. I wanted to update you on my progress. Since starting the LYRICA that you prescribed for me, I have had no burning in my legs when I sleep at night. Also the Neuropathy in my feet has also stopped. I went to my doctor today and they approved from me to have the LYCIRA just like you gave me using the same amount. I am still very sleepy often but I’d rather have that side effect than the burning. I can’t thank you enough for all you did for me. It took me coming the Greece and seeing a doctor there, you, to get my life back on track again and to get the burning stop in my legs and feet. You were my saving grace and I will forever be thankful for what you did for me. I will be coming to Athens 4 to 6 times a year now and I know if I need to see a doctor for my CRPS, I have you there to guide me. Once again Thank You from the bottom of my heart.
 
Sincerely ,
Dennis P Bonola

Αθηνά Βαδαλούκα Η Πρόεδρος

Αθήνα, 30 Ιανουρίου 2014
Αγαπητοί μας,
Εκ μέρους του ∆.Σ. της «Ελληνικής Εταιρίας Θερα̟είαπειας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας – ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α», σας ευχαριστούμε θερμά για τη
δωρεά της οικογένειά σας προς την επιστημονική μας εταιρία, στη μνήμη του αγα̟ημένου μας Αλέξανδρου.
Το ∆Σ σας διαβεβαιώνει ότι συνεισφέροντας στο έργο μας, συμβάλλετε ουσιαστικά στην εξασφάλιση αξιοπρέπειας και ποιότητας ζωής, που τόσο έχουν ανάγκη οι πάσχοντες συνάνθρωποί μας.

Με εκτίμηση,

Η Πρόεδρος
Αθηνά Βαδαλούκα

Η Γεν. Γραμματέας
Ευνομία Αλεξο̟ούλου – Βραχνού

Δωρεά Χαράς και Νίκου Ρεμαντά

Παγκόσμια Ημέρα

Οικογένεια Νικηφόρου Τσόμπα

Πες την Ιστορία σου

Αθήνα, 04/03/2010

Προς: ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

Από: Οικογένεια Νικηφόρου Τσόμπα

Η οικογένεια μας είναι μία από τις πολλές που έχουν αντιμετωπίσει και αντιμετωπίζουν τον πόνο της επάρετου νόσου.

Τον Δεκέμβριο του 2008 ξεκίνησε ο εφιάλτης μας όπου έγινε η επίσημη διάγνωση στη σύζυγο και μητέρα μας Τσόμπα Ελένη, πολλαπλός μεταστατικός καρκίνος εκ των οποίων και των οστών. Επήλθαν δέκα μαρτυρικοί μήνες, η μόνη μας λέξη-σκέψη ήταν «Πόνος». Πότέ δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι μπορεί να υποφέρει ένας άνθρωπος τόσο πολύ και να μην μπορεί να ανακουφιστεί με τίποτα. Όντας στην αρχή χαμένοι μη γνωρίζοντας πώς να ενεργήσουμε, μάθαμε για το «Ιατρείο του Πόνου» στο Αρεταίειο νοσοκομείο όπου και απευθυνθήκαμε ώστε να βρούμε μία λύση για τον πόνο του αγαπημένου μας προσώπου. Πράγματι, βρήκαμε γιατρούς, νοσηλευτές και ψυχολόγους οι οποίοι μας βοήθησαν πολύ. Αρχίσαμε με ήπια παυσίπονα και καταλήξαμε στα πιο βαριά, δυστυχώς με λίγες στιγμές ανακούφισης διότι ο οργανισμός της ασθενούς δεν ανταποκρινόταν ούτε και με στα πιο βαριά παυσίπονα.

Από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Σεπτέμβριο η ασθενής ήταν σε μόνιμη κατάκλιση δηλαδή ήταν καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι, να υπομένει τους αφόρητους πόνους και να προσδοκά τον θάνατο. Εμείς, θεατές αυτής της λυπηρής και βασανιστικής κατάστασης, το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε είναι να κλαίμε μαζί της στους αφόρητους πόνους της, να προσπαθούμε να διατηρήσουμε έναν όσο το δυνατόν γίνετε σε ένα κρεβάτι ποιοτικό τρόπο ζωής όπως την υγιεινή (καθαριότητα) της, να ξενυχτάμε μαζί της για να μην μένει μόνη τα βράδια, να της παρέχουμε μικρά πράγματα όπως το φαγητό της αρεσκείας της, ένα γλυκό και λίγα λουλούδια που όμως της χάριζαν μια ευχάριστη νότα στο καθημερινό της βασανιστήριο.

Περάσαμε από πολλά στάδια με μόνιμο εχθρό τον Πόνο. Αρχικά για να αντιμετωπίσουμε τον πόνο κάναμε εμείς οι ίδιοι στην ασθενή ενέσεις με το παυσίπονο Apotel, οι γιατροί μας είχαν ενημερώσει για τη δοσολογία (2 την ημέρα) όμως επειδή αρχικά ήταν αποτελεσματικές και πρόσφεραν ανακούφιση για λίγες ώρες στην ασθενή, η ίδια ζητούσε επίμονα για να αποφύγει τους πόνους περισσότερες ενέσεις από τη συνιστώμενη δοσολογία, εμείς για να ανακουφίσουμε τον πόνο της ενδίδαμε στις απαιτήσεις της με αποτέλεσμα μετά από κάποιο διάστημα να επέλθει Γαστροραγία και να χρειαστεί να κάνουμε εισαγωγή στο «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ» νοσοκομείο.

Στη συνέχεια οι γιατροί του «Ιατρείου του Πόνου», προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τους πόνους, τοποθέτησαν με μία μικρή χειρουργική επέμβαση μία συσκευή η οποία ήταν συνδεδεμένη με ένα σωλήνα ο οποίος παρείχε επισκληρίδιο αναισθησία για τον πόνο στα κόκαλα της σπονδυλικής στήλης. Το μηχάνημα αυτό περιείχε μία «κασέτα» με κοκτέιλ παυσίπονων φαρμάκων σε συνδυασμό με αυτοκόλλητα, χάπια κλπ. Αυτό το κοκτέιλ το παρασκευάζαμε μόνοι μας μετά των οδηγιών των γιατρών και νοσηλευτών του νοσοκομείου και τροποποιούσαμε τη δοσολογία αυξητικά ανά χρονικά διαστήματα.

Η διαδικασία για να προμηθευτούμε αυτά τα «ειδικά» φάρμακα ήταν φυσικά χρονοβόρα και γραφειοκρατική. Ο καθένας στην οικογένεια είχε τον ρόλο του και όλοι μαζί την φροντίδα της ασθενούς. Ο σύζυγος Ν. Τσόμπας ευτυχώς συνταξιούχος (έτρεχε για την προμήθεια των φαρμάκων), ο ίδιο και τα τέκνα Ν. Τσόμπα και Δ. Τσόμπας όλοι μαζί με νοσηλευτικές αρμοδιότητες διότι δεν υπήρχε οικονομική ευρωστία ώστε να έχουμε Εσωτερική νοσοκόμα στο σπίτι.

Η ανάγκη για την ανακούφιση του ανθρώπου μας, μας έκανε να μάθουμε πολλά πράγματα όσον αφορά την ολοκληρωτική φροντίδα ενός ανήμπορου ανθρώπου. Εδώ ήταν που χρειαζόμασταν απεγνωσμένα την παρουσία γιατρών στο σπίτι να μας βοηθήσουν και να μας κατευθύνουν πιο αποτελεσματικά. Προς τιμήν των ιατρών του Αρεταίειου νοσοκομείου όπου τους προτάθηκε από μέρους μας να επισκεφτούν την ασθενή στο σπίτι έναντι αμοιβής μας ενημέρωσαν ότι αυτό δεν ήταν εφικτό διότι δεν προβλεπόταν από τους κανονισμούς του νοσοκομείου.

Σαν φυσική συνέπεια της κατάκλισης είναι και οι παθήσεις που επέφερε αυτή, πληγές κατάκλισης. Ο τελευταίος μήνας και πιο μαρτυρικός ήταν όταν η ασθενής είχε πληγές στο σώμα της από την κατάκλιση και φυσικά αυτό διότι δεν είμασταν οι κατάλληλοι για να παρέχουμε εξειδικευμένες υπηρεσίες για την ανακούφιση αυτού του παράγοντα.
Ο σκοπός όλης αυτής της περιγραφικής γραπτής μαρτυρίας μας είναι για να εφιστήσουμε την προσοχή των αρμοδίων ώστε να δημιουργήσουν Ιδρύματα κατάλληλα γι’ αυτόν τον σκοπό, για να σταματήσουν να υποφέρουν άλλοι συνάνθρωποι μας. Είναι απαραίτητη η δημιουργία ιδρυμάτων που να αντιμετωπίζουν αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, να βοηθούν τους ασθενείς και τα συγγενικά τους πρόσωπα να περνούν κάπως πιο ανώδυνα αυτές τις άσχημες στιγμές.

Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο να τονίσουμε την ψυχολογική υποστήριξη που μας παρείχαν οι δύο ψυχολόγοι Μητροπούλου Αναστασία και Καραγιαννίδης Αθανάσιος, οι οποίοι βοήθησαν πολύ την ασθενή καθώς και εμάς με την συνεχή παρουσία και υποστήριξη τους πριν και μετά το θάνατο της πολυαγαπημένης μας συζύγου και μητέρας. Η βοήθεια τους είναι πολύτιμη και αποδεικνύει ότι υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι συνάνθρωποι μας που μπορούν να υποστηρίξουν τέτοιες υποδομές – ιδρύματα για την αντιμετώπιση και ανακούφιση του πόνου των συνανθρώπων μας.

Με βαθιά ευγνωμοσύνη,

Η Οικογένεια

Μελίνα και Θανάσης Τσ.

Επιστολή Σοφίας

Εξομολογήσεις:

[…] Όταν ο ογκολόγος της μητέρας μας Ε.Δ. μας ανακοίνωσε ότι ο καρκίνος της ήταν στο τελικό στάδιο, παγώσαμε. Μας συνέστησε να απευθυνθούμε στο ιατρείο πόνου του Αρεταίειου Νοσοκομείου για συνταγογράφηση φαρμάκων τα οποία επρόκειτο να μειώσουν τους πόνους.

[…] Δεν είχαμε εμπειρία από ιατρεία πόνου και παρηγορικής αγωγής αλλά πέρα από το πρακτικό κομμάτι, δεν φανταζόμασταν ότι οι άνθρωποι που θα γνωρίζαμε θα μας στήριζαν και ψυχολογικά.

[…] Η κ. Μ. μας προέτρεψε να έχουμε ψυχολογική υποστήριξη από ψυχολόγο και σκεφτήκαμε ότι θα ήταν χρήσιμη για τη
μητέρα μας. Δεν φανταζόμασταν βέβαια το πόσο πολύ θα βοηθούσε εμάς και τον πατέρα μας.

[…] Και κάπως έτσι γνωρίσαμε την Α.Μ.

[…] Η γλυκύτητα και εσωτερική της ηρεμία μας χαλάρωνε, μας ηρεμούσε και μας έδινε κουράγιο ώστε να διαχειριστούμε την όλη κατάσταση με όσο το δυνατόν καλύτερη διάθεση και δύναμη.

[…] Μας βοήθησε στο να καταλάβουμε ότι πρέπει να εξοικειωθούμε όσο είναι εφικτό με την ιδέα του θανάτου και να ζήσουμε την περίοδο πριν το θάνατο της μητέρας μας, σαν ένα οποιοδήποτε άλλο κομμάτι της ζωής, γιατί ο θάνατος είναι
κομμάτι της ζωής.

[…] Ήταν μαζί μας σ’αυτό το ταξίδι…

Με εκτίμηση
Μελίνα και Θανάσης Τσ.

Χαριτίνη Δίπλα Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών

Η ιστορία μου

Μια χρόνια αρθρίτιδα σε συνδυασμό με αυξημένο άγχος από έντονη επαγγελματική δραστηριότητα, μ’ άλλα λόγια είχα όλα τα απαραίτητα ‘προσόντα’ που προκαλούν χρόνιο πόνο σ’ ένα σύγχρονο άνθρωπο που ζει παγιδευμένος μέσα στη σημερινή άγρια (ελληνική) κοινωνία …

Το πιο άδικο είναι ότι συνηθίζει κανείς στον πόνο, από ένα σημείο και μετά δεν αντιδράς, μαθαίνεις να ζεις μ’αυτόν, ξεχνάς ότι πονάς. Μόνο που αυτός δεν σε ξεχνά και τη νύχτα, όταν όλα είναι ήσυχα κα προσπαθείς να αναπαυτείς δεν μπορείς… ο πόνος είναι εκεί, παρών να σε συντροφεύει…

Δεν πρέπει να συνηθίζει κανείς στον πόνο δεν επιτρέπεται σήμερα να υπάρχουν άνθρωποι στις κοινωνίες μας που να υποφέρουν από χρόνιο πόνο …. Το χρωστάμε όλοι στον εαυτό μας, στους οικείους μας και οι κοινωνίες στους πολίτες τους.

Όλα ξεκίνησαν με μια εκπομπή που παρακολούθησα σε ελληνικό ιδιωτικό κανάλι με τίτλο «όλα για την υγεία μας» που ήταν αφιερωμένη στην καταπολέμηση του πόνου. Εκεί πληροφορήθηκα ότι υπάρχουν ιατρεία πόνου σε πολλά ελληνικά δημόσια
νοσοκομεία ,ενώ η υπεύθυνη του ιατρείου πόνου στο Αρεταίειο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Επ. καθηγήτρια κα Αθηνά Βαδαλούκα εξήγησε τις υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει το ιατρείο σε (καρκινοπαθείς αλλά όχι μόνον) ασθενείς με χρόνιο πόνο.

Η επαφή μου με την υπηρεσία αυτή ήταν μια έκπληξη. Πρόκειται για μια όαση μέσα σ’ένα κρατικό σύστημα υγείας που σήμερα έχει σχεδόν καταρρεύσει, για μια ομάδα επιστημόνων, γιατρών αναισθησιολόγων , ψυχολόγων και ειδικών άλλων ειδικοτήτων, πολλοί από τους οποίους εργάζονται εθελοντικά, αφιερωμένων στη ανακούφιση των
συνάνθρωπων τους.

Κατά τη διάρκεια του περασμένου χειμώνα, η γιατρός κα Έφη Σταυροπούλου με παρακολούθησε στενά και μου χορήγησε την απαραίτητη φαρμακευτική αγωγή. Αλλά στο Ιατρείο η αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου αντιμετωπίζεται με τρόπο ολιστικό. Και συμπληρώνεται από εναλλακτικές μεθόδους θεραπείας. Έτσι, παράλληλα με παρέπεμψε σε μια από τις ψυχολόγους της ομάδας, την κα Άννα Χατζηχρήστου, με την οποία είχα επανειλημμένες συνεδρίες που βοήθησαν στην κατανόηση της κατάστασης μου και επίσης στην ομάδα των Shiatsu practitioners: η υπεύθυνη Μαριάννα Λαζανά και ο Κωνσταντίνος Στρογγυλουδης χρησιμοποίησαν τα χέρια τους, το πνεύμα και την ψυχή τους για να με απαλλάξουν από τις αγκυλώσεις και τους πόνους στους μύες, τις αρθρώσεις και τα κόκκαλα μου.

Δεν ξεφεύγει ποτέ κανείς οριστικά και τελειωτικά από τέτοιους πόνους που οφείλονται συνήθως και σε μεγάλο μέρος σε ψυχοσωματικά αίτια. Ωστόσο έχω την αίσθηση ότι η θεραπεία που μου προσέφερε το Ιατρείο πόνου του Πανεπιστημιακού Αρεταιειου Νοσοκομείου με ανακούφισε σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, με έκανε να αποκτήσω συνείδηση του σώματος μου και με απάλλαξε από τα μεγάλα βάρη που άφηναν το αποτύπωμα τους σ’ αυτό και μου προκαλούσαν σωματικό πόνο.

Θέλω να τους ευχαριστήσω όλους τους για την προσφορά τους όχι μόνον σ΄εμένα αλλά και σε πάρα πολλούς άλλους ασθενείς με μεγαλύτερα και σοβαρότερα προβλήματα…

Αύγουστος 2012

Χαριτίνη Δίπλα, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών

Copyright © 2013 ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.. All rights reserved.