ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΣΘΕΝΩΝ & ΦΙΛΩΝ

Ο Καθηγητής Εrdine για τον θάνατο της Βασιλικής Χειμωνίτση Κυπρίου

Ο Καθηγητής Εrdine για τον θάνατο της Βασιλικής Χειμωνίτση Κυπρίου

On the 1st of November 2018 Prof. Athina Vadalouca has informed me that Prof. Vasiliki Chimonitsi Kypriou has passed away on the 31st of October 2018.

We had a very long,very close friendship based on mutual confidence and my respect to her. She was one of the main architecs of building  the friendship between Greek and Turkish pain societies together with Prof Vadalouca.Despite many misunderstandings between the politicians we have given the best example of how we can unite these two countries with the help of pain medicine.

Between 24-28 March 1999 we have organized the HIT-Hellenic –Israeli-Turkish Pain meeting in Crete.It was a great success.

Besides the professional relationship she ment more than a friend for me,an elder sister, sometimes a mother giving me instructions ,teaching in the best, in the most wise manner. My ancestors and her belonged to the same lands ,Trachea,so we shared the same aspirations.

I will never forget how happy she was as the chair of the election commitee during the EFIC elections when I was elected as the President of EFIC. That night we danced in the streets  of Brussels.

She will remain in the hearts of all pain physicians from all over the world as a pioneer in her country,as a leader and respected teacher. I am always proud  of being her student teaching the life.

May rest in peace.

Prof. Serdar Erdine,MD,FIPP

Past President of EFIC,

Past President of WIP

Past President of Turkish Society of Algology

President of Turkish Registered Section of WIP

From the HIT meeting in 1999; Prof. Karathanos, Prof. Niv,Prof Erdine, Prof. Chimonitsi Kypriou

Συλλυπητήρια Δ.Σ ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

Συλλυπητήρια

Εκφράζουμε τη  βαθιά μας θλίψη για το θάνατο της αγαπημένης Επιτίμου Προέδρου της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α. Βασιλικής  Χειμωνίτση – Κυπρίου.  

Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια της. 

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

Κ.Κ 29 ετών.

Μαρτυρία για την Θεραπεία του Χρόνιου Πόνου από την Κ.Κ. 29 ετών.

“Ο χρόνιος πόνος δε θα έπρεπε να έχει αυτό το όνομα. Έπρεπε να λεγόταν αλλιώς. 

Και αυτό γιατί δεν είναι όπως έχει τον πόνο στο μυαλό του κάθε φυσιολογικός άνθρωπος.

Τη λέξη ”πόνος” τη χρησιμοποιούμε όλοι μας, από μικροί, για να περιγράψουμε μια επώδυνη κατάσταση αλλά σίγουρα δε συνδέεται καθόλου στο μυαλό μας με τη λέξη ”μόνιμος”.

Όλοι βιώνουμε πόνο αλλά περνάει. Ο χρόνιος πόνος…είναι μια επώδυνη κατάσταση, μόνιμη! Ό,τι κι να κάνεις, όσο και να προσπαθήσεις , ΔΕΝ περνάει.

΄Οντας πάσχουσα από χρόνιο πόνο για 7 χρόνια θα προσπαθήσω να μιλήσω γι αυτόν με λίγα λόγια.

Έρχεται στη ζωή σου ξαφνικά και την αλλάζει ριζικά. Περνούν οι μέρες, οι μήνες και αυτός είναι πάντα εκεί. ΄Ολα όσα ήταν εύκολα, δεν είναι πια. Όσα θεωρούσες δεδομένα γίνονται όνειρο που επιζητάς να ξαναζήσεις έστω και για λίγες στιγμές. Ο πόνος αποκτά οντότητα, γίνεται ύπαρξη και συντροφός σου παντού. Στα πάντα. Κάθε κίνηση είναι πλέον ελεγχόμενη. Κάθε δραστηριότητα μετατρέπεται σε αγωνία. Κάθε τι αυθόρμητο χάνεται. Όλα “κινούνται” αλλιώς πια. Αυτά, στα πρώτα στάδια. Γιατί ο χρόνιος πόνος σε χτυπάει κι αλλού. Στην ψυχή! Και αυτό είναι το κομμάτι που θα δυσκολευτώ να περιγράψω, γιατί νιώθω πως δεν υπάρχουν λόγια.

Όλη σου η προσωπικότητα αλλάζει. Πράγματα που σε ευχαριστούσαν, που σου έδιναν χαρά, έχουν χαθεί. Τι μπορεί να είναι ωραίο όταν συνοδεύεται από πόνο; Όνειρα που έκανες θολώνουν σιγά σιγά, δίνοντας τη θέση τους σε μόνιμη αγωνία για το μέλλον. 

“-Τι θα κάνω;

-Για πόσο καιρό θα συνεχίσω έτσι;

-Πόσο θα αντέξω;”

Σε κάθε ηλικία ο πόνος φέρνει προβλήματα, αλλά όταν έχεις “μια ολόκληρη ζωή μπροστά σου”, η φράση αλλάζει νόημα και γίνεται αγωνία. Χάνεται το όνειρο, η δημιουργία, η χαρά και γίνεται “μια ολόκληρη ζωή μπροστά σου με πόνο”. 

Κάθε μέρα είναι κόπος.

Πόσο δημιουργικός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος όταν ο πόνος φυλακίζει σώμα και μυαλό;

Καταλαμβάνει ένα μόνιμο μέρος μέσα σου – όπως όταν είναι κάποιος ερωτευμένος.

΄Ο,τι και να κάνεις, όπου και αν πας, ό,τι και να σκεφτείς, είναι εκεί και ορίζει τα πάντα!

Με τα “υπόλοιπα” από το μυαλό και το σώμα σου προσπαθείς να συγκεντρωθείς σε κάτι, σε κάποιον και δεν μπορείς να είσαι ποτέ απόλυτα κι ολόκληρος εκεί.

Μαζί με σένα, αυτό το ‘θηρίο’ καταστρέφει και τους γύρω σου. ΄Οσοι σε αγαπούν, άλλες φορές λυπούνται – ανήμποροι να σε βοηθήσουν, άλλες φορές αγανακτούν με τη συμπεριφορά σου. Συμπεριφορά που ούτε εσύ ο ίδιος αναγνωρίζεις.

Για όσους απλά σε ξέρουν, γίνεσαι ‘ο τάδε με το πρόβλημά του’, επειδή δεν μπορείς να ακολουθήσεις τους ρυθμούς τους . Τους απλούς, καθημερινούς, γνώριμους ρυθμούς μιας φυσιολογικής ζωής.

Υπάρχουν φορές, και δε θα ‘ταν σωστό να το κρύψω , ειδικά όταν έχει περάσει αρκετός καιρός, που η απογοήτευση χτυπάει την πόρτα σου και όταν ανοίγεις η κατάθλιψη στέκεται στο κατώφλι χαμογελαστή έτοιμη να κάνετε παρέα…

Εκεί ακριβώς είναι που δεν πρέπει να τα παρατήσεις. Να φανείς δυνατός και να κλείσεις την πόρτα με φόρα.

Ναι,συνέβη και σε ΄μένα. Όπου πήγαινα για να βρω μια λύση, ήμουν ένα τσουβάλι στο σορό, αποκομίζοντας μια ακόμα συνταγή μαζί με κάποιες οδηγίες πανομοιότυπες για όλους, με το α.μ.κ.α. μου σημειωμένο ακόμα μια φορά σε ένα χοντρό βιβλίο.

Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήγω όλο και περισσότερο απογοητευμένη.

Απ ότι φαίνεται όμως, όλους εμάς τους πάσχοντες από χρόνιο πόνο, κάτι μας κρατάει για να μην τα παρατήσουμε. Και αυτό είναι η ελπίδα…

Εξ αιτίας αυτής και μόνο, έψαχνα για μια θεραπεία που θα βελτίωνε την καθημερινότητά μου και ίσως και μια αναμολόγητη, αχνή πια σκέψη οριστικής θεραπείας από το χρόνιο πόνο με έκανε να μην τα παρατήσω.

Ο καθένας μας είναι είναι μια διαφορετική περίπτωση που πρέπει να αντιμετωπίζεται ξεχωριστά και συγκεκριμένα. Χρειάζεσαι βοήθεια και υποστήριξη η οποία πρέπει να προέρχεται από άτομα καταρτισμένα και με κατάλληλες γνώσεις.

Αυτή την προσωπική αντιμετώπιση, φτιαγμένη εξ ‘ολοκλήρου και αποκλειστικά για μένα ήταν που βρήκα στο Κέντρο Πόνου του Αρεταίειου Νοσοκομείου και αυτό τελικά πιστεύω ότι ήταν και η θεραπεία μου.

Δεν ήταν εύκολη διαδρομή. Είχε πολλά σκαμπανεβάσματα, μεταπτώσεις, θλίψη, φόβο, αγωνία… Όμως η ομάδα του Κέντρου Πόνου του Αρεταίειου ήταν εκεί. Με στήριξε σε κάθε βήμα. Η κ. Αθηνά Βαδαλούκα με τους συνεργάτες της, ήταν πάντα εκεί να με κρατήσει όρθια, να ησυχάσει τους φόβους μου και να καταλαγιάσει τους πανικούς μου κάθε φορά που το “θηρίο” έδειχνε τα δόντια του.

Σήμερα, είμαι πολύ καλύτερα. Υπάρχουν πια ώρες και μέρες που δεν πονάω καθόλου ή πονάω τόσο που δεν επηρεάζεται η λειτουργικότητά μου.

Πρόσφατα μπήκα στη φάση ελεγχόμενης διακοπής της φαρμακευτικής αγωγής. Και έχω τη σιγουριά ότι δεν θα είμαι μόνη σ αυτό.

Η ζωή μου έχει αλλάξει. Το σώμα μου ανταποκρίνεται σε φυσιολογικές δραστηριότητες. Η ψυχολογική μου κατάσταση είναι αισθητά καλύτερη. Χαμογελάω. Πήγα διακοπές, κάνω βόλτες, πάω στα μαγαζιά, φτιάχνω τα μαλλιά μου… Τολμάω να κάνω πάλι όνειρα και ναι… ακόμα φοβάμαι πως το “θηρίο” μπορεί να επιστρέψει. Όμως, ακόμα κι αυτόν τον φόβο τον διαχειρίζομαι καλύτερα, γιατί η φλόγα της ελπίδας μου έχει φουντώσει για τα καλά.

Δεν υπάρχει πρόβλημα χωρίς λύση!

*Σημείωση: Για την αντιμετώπιση του δικού μου προβλήματος συστήθηκε φαρμακευτική αγωγή, που προσαρμοζόταν στην κατάστασή μου κάθε φορά, ψυχολογική υποστήριξη από την κ. Σοφία Πούλιου και Ρεφλεξολογία με την κ. Σοφία Ραπτοπούλου.

Αθήνα 23 Οκτωβρίου 2018

Κ.Κ 29 ετών.  

Αποχαιρετισμός

Είμαστε συγκλονισμενοι από την απώλεια της Ρανιας Παναγοπουλου. Χάσαμε μια εξαιρετική συνάδελφο κι αγαπημένη φίλη. Διέθετε ακεραιότητα, ήταν η χαρά της, ζωής. 

Τα συλλυπητήρια μας στην οικογένεια της. 

Το Δ. Σ. της ΠΑΡΗ. ΣΥ. Α. 

Γουλιάμη Μαρία τ. Συντονίστρια Διευθύντρια Αναισθησιολογικού Τμήματος ΙΓΝΑ

Για να μην ξεχνάμε αυτούς που έφυγαν

Download (DOCX, 44KB)

Προς Ελληνική Εταιρία Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας -ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α

Ευχαριστήριο σημείωμα

Download (PDF, 450KB)

Σύλλογος Καρκινοπαθών & Φίλων Ν.Αργολίδας

Σύλλογος Καρκινοπαθών & Φίλων Ν.Αργολίδας Προς ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

Download (PDF, 119KB)

Mαρία Γουλιάμη Δ/ντρια Αναισθ/κής κλινικής Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών

Χαιρετισμός της κ. Mαρίας Γουλιάμη, Δ/ντριας Αναισθ/κής κλινικής Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών, στο Algos2107

Dear colleagues,

I couldn’t start without taking the opportunity to talk for a couple of minutes, deeply from my heart, about Athina Vadalouka.

As I’m reaching to the end of my medical carrier and I don’t know if I’ll have the chance to be in a similar position again (chair etc) I would like to thank, here, in front all of you, Athina Vadalouka, for everything she has offered to the Greek anesthesiology family, all these years!

Athina is unique! She is the unique individual that is needed to inspire the others and give them chances to shine. She has the strong will, she has the ambition, she has the character and –mainly- the flexible mind to achieve things for her- but also and more, for the others- and she has given us chances vigorously

Think about! Think about these last two decades and tell me, what if without her…

She has, of course, as we all know it, excellent and brilliant colleagues working with her, but she is the one who drives! She has offered a lot to the medical community and she has made us happy!

Thank you Athina and God bless you!…

Το ΔΣ της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α

Αγαπητό μέλος, αγαπητέ συνεργάτη,

 

Με μεγάλη χαρά κι αίσθημα δικαίωσης, ενημερώνουμε ότι στις 16/4/2017, η πρόεδρος της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.  Αν. Καθ. Αναισθησιολογίας, Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Αγωγής   κ. Αθηνά Βαδαλούκα,

εξελέγη Επίτιμος Γραμματέας του Παγκόσμιου Ινστιτούτου Πόνου (WIP). Την κ. Βαδαλούκα ψήφισαν 35 εκπρόσωποι κρατών μελών της μοναδικής διεθνούς επιστημονικής εταιρίας στο πεδίο της

θεραπείας του πόνου με παρεμβατικές τεχνικές. Η κ. Βαδαλούκα με τη νέα αυτή θέση της σε διεθνή φορέα, παραμένει πρεσβευτής της χώρας μας στον διεθνή επιστημονικό χώρο.

 

 

Η πρόεδρός μας αναλαμβάνει τα νέα της  καθήκοντα  από την 1η Μαϊου 2017.  Η διάκριση αυτή προστίθεται, όχι μόνο στις προσωπικές επιστημονικές περγαμηνές της, αλλά επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά

την ποιότητα, την εγκυρότητα και την εμβέλεια του επιστημονικού έργου της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

 

Τα συγχαρητήριά μας στην πρόεδρό μας.

 

Με υπερηφάνεια κι ευθύνη

Το ΔΣ της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α

Δανοπούλου Α, Κοτσαλίδου Σ, Διονυσιώτης Ι. Ελ.

Ευχαριστήριο σημείωμα προς συνεργάτες

Download (PDF, 824KB)

Download (PDF, 199KB)

Δημήτρης Μαυρουδής

Προς την Αντιπρόεδρο της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α., Καθηγήτρια κ. Ι. Σιαφάκα

Download (PDF, 304KB)

 

Ευτυχία Ηλία - Δημήτρης Ηλίας

Συγχαρητήρια επιστολή Σπηλιοπούλειο νοσοκομείο

Προς το Σπηλιοπούλειο νοσοκομείο «Η Αγία Ελένη»

Στο διάστημα 1/7/2015 ως 5/1/2016, νοσηλεύτηκε στο Σπηλιοπούλειο νοσοκομείο «Η Αγία Ελένη» η αδελφή μας Αικατερίνη Ηλία, η οποία και κατέληξε την προαναφερθείσα ημερομηνία.
Σκοπός αυτής της επιστολής είναι αφενός να απευθύνουμε ως οικογένεια ευχαριστίες στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και αφετέρου να σημειώσουμε κάποια σημεία από την εμπειρία μας στο νοσοκομείο που νομίζουμε ότι χρειάζεται να αναδειχθούν. Συγκεκριμένα, ας αναφερθούν τα εξής:
Από την πρώτη μέρα της εισαγωγής της ασθενούς ήρθαμε σε επαφή με ανθρώπους πρόθυμους να περιθάλψουν ένα ιδιαίτερα σοβαρό περιστατικό που εξελίχθηκε με δραματικό τρόπο και με πολλές απρόσμενες επιπλοκές. Ας σημειωθεί εδώ ότι φτάσαμε στο νοσοκομείο, μετά την άρνηση μεγάλου δημόσιου ιδρύματος να περιθάλψει περαιτέρω την αδελφή μας και την υπόδειξή τους να απευθυνθούμε σε ιδιωτικές κλινικές ή σε νοσηλεία κατ’ οίκον, υπόδειξη που σαφώς δεν ήταν η ενδεδειγμένη, τόσο για την δύσκολη οικονομική κατάσταση της ασθενούς όσο και για την υγεία της που επέβαλλε την παρακολούθηση σε νοσοκομείο.
Το νοσοκομείο αντιμετωπίζει προβλήματα εξαιτίας της έλλειψης προσωπικού, υποδομών και υλικών που –ας σημειωθεί- διαπιστώσαμε προσωπικά και στα τρία άλλα δημόσια ιδρύματα όπου νοσηλεύτηκε η αδελφή μας, σε μια γενικευμένη κατάσταση σοβαρής υποβάθμισης της δημόσιας υγείας. Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, ο διευθυντής της κλινικής κ. Δ. Καλφούντζος και όλη η ομάδα των γιατρών στάθηκε υπεύθυνα στο πλευρό της ασθενούς αντιμετωπίζοντας τα ζητήματα νοσηλείας που παρουσιάστηκαν και ευχαριστούμε όλες/ους γι’ αυτό.
Το νοσηλευτικό προσωπικό, πέρα από τα στενά καθήκοντά του, επέδειξε ιδιαίτερα ανθρώπινη συμπεριφορά. Ανταποκρίθηκαν άμεσα όσες φορές τους ζητήθηκε βοήθεια, ήταν όλες/οι προσεκτικές/οί με την καθαριότητα, ήταν συνεπείς στη νοσηλεία, αλλά πάνω απ’ όλα στάθηκαν στην ασθενή και στην οικογένειά μας, με ενδιαφέρον και χαμόγελο, όπως έκαναν εξάλλου και με όλες/ους τις/τους ασθενείς. Δημιούργησαν ένα «οικογενειακό» περιβάλλον που σίγουρα έκανε πιο εύκολες τις πολύ δύσκολες μέρες αυτής της νοσηλείας ως την τελευταία στιγμή.
Ψυχή της νοσηλευτικής ομάδας, η προϊσταμένη κ. Γ. Βασιλοπούλου είχε σ’ όλο αυτό το διάστημα κεντρικό ρόλο τόσο στην εποπτεία όλης της νοσηλείας όσο και στην ψυχολογική στήριξη και ενδυνάμωση της ομάδας της αλλά και της οικογένειας. Μέσα στην πρώτη εβδομάδα, φρόντισε να καλύψει ειδικές ανάγκες της ασθενούς χωρίς να είναι ευθύνη ενός παθολογικού τμήματος καθώς η αδελφή μας χρειαζόταν φροντίδα ως χειρουργικό περιστατικό. Ενημέρωνε πλήρως και διαρκώς το ιατρικό προσωπικό και έδωσε έμφαση στην ανθρώπινη επαφή, με συζήτηση και εξειδικευμένες γνώσεις για το μετριασμό της λύπης, της κούρασης, κάποτε και της απογοήτευσης της οικογένειας. Για την προσφορά της αυτή, ιδιαιτέρως την ευχαριστούμε και ευχόμαστε να συνεχίζει με δύναμη να βοηθάει ασθενείς και οικείους τους να νιώσουν ανθρώπινα μέσα στο –συνήθως αποστειρωμένο και χωρίς συναίσθημα- νοσοκομειακό περιβάλλον.
Με την ευχή να συνεχίζετε να υπηρετείτε το λειτούργημά σας με υπευθυνότητα και ανθρωπιά, όπως ταιριάζει στην ιατρική επιστήμη,

Σας ευχαριστούμε
Ευτυχία Ηλία
Δημήτρης Ηλίας

Κρήτης Ειρηναίος

Συγχαρητήρια επιστολή του Κρήτης Ειρηναίο

Αγαπητή μου κ. Καθηγήτρια,

Άκουσα την δεύτερη ομιλία σας εις το Επιστημονικό Συνέδριο για την Παρηγορική Φροντίδα, εις την Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης.
Ήταν πολύ ωραία η ομιλία σας αυτή. Εχάρηκα προσωπικώς για όσα είπατε, αν και ελυπήθηκα επίσης για όσα συμβαίνουν εις την Χώρα μας.
Σας συγχαίρομε και σας ευχαριστούμε για τον τρόπο, με τον οποίον ωμιλήσατε και για όλα όσα μας εδώκατε, ως ακροατές σας.
Να έχετε υγεία και χρόνια πολλά, να προοδεύετε πάντοτε.

Με πολλήν εν Κυρίω αγάπη

Ο Κρήτης Ειρηναίος

Για την ευχαρηστήρια επιστολή, πατήστε εδώ

Σοφία Ραπτοπούλου

Η Ρεφλεξολογία ως συμπληρωματική αγωγή στο Ιατρείο Πόνου του Αρεταίειου Νοσοκομείου

Στις 10.30 ξεκινά το ιατρείο. Θα σας περιμένουμε την Πέμπτη. Μην ξεχάσετε να έχετε λευκή μπλούζα μαζί σας.

Λευκή μπλούζα, ιατρείο πόνου, νοσοκομείο… Όσο κι αν η απόφαση για εθελοντική εργασία είναι συνειδητή, οι συμβολισμοί είναι ισχυροί.
Λευκή μπλούζα… Ιατρείο Πόνου… Νοσοκομείο…

Όμως, ο πόνος είναι πόνος και όταν σου δίνεται η δυνατότητα να εργαστείς και να προσφέρεις – στο μέτρο των δυνατοτήτων σου – σε ένα χώρο όπως τα δημόσια νοσοκομεία όπου οι εναλλακτικές αγωγές προκαλούν μειδίαμα – στην καλύτερη περίπτωση -, ξεπερνάς τους συμβολισμούς και προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα η οποία είναι πολύ πιο ισχυρή από κάθε συμβολισμό. Και αυτή η πραγματικότητα είναι σημαντική: η Ρεφλεξολογία παρέχεται πλέον ως συμπληρωματική αγωγή στο Ιατρείο Πόνου του Αρεταίειου Νοσοκομείου.

Για να συμβεί αυτό έπρεπε να ξεπεραστούν πολλοί “συμβολισμοί” από τους υπεύθυνους του νοσοκομείου και κυρίως από τους γιατρούς του Ιατρείου Πόνου.

Ένα εγχείρημα που απαιτεί γενναιότητα και αυτή εκφράζεται όταν ένας γιατρός αποφασίζει πως το κυρίαρχο μέλημά του είναι το καλό του ασθενούς – με κάθε τρόπο!

Με τέτοιες σκέψεις, προσγειώθηκα στην πραγματικότητα του Ιατρείου Πόνου, μια Πέμπτη πρωί στις 10.30. Τα στερεότυπα αρχίζουν να γκρεμίζονται απ το πρώτο λεπτό.

Ο χώρος εντυπωσιακά μικρός. Δύο γραμματείς που συνταγογραφούν, καταγράφουν τα πρώτα στοιχεία του ιστορικού, απαντούν σε τηλέφωνα που χτυπούν διαρκώς, απαντούν σε ερωτήσεις που ξεπηδούν σε κάθε άνοιγμα της πόρτας. Δυο γιατροί που εξετάζουν σχεδόν ταυτόχρονα, δύο ψυχολόγοι, μια ειδικευόμενη γιατρός και εγώ. Σαστισμένη. Τι θα κάνω εδώ; Και μέχρι να σκεφτώ τον εαυτό μου μια γυναίκα ξεσπάει σε λυγμούς. Ταράζομαι… Η γιατρός της χαϊδεύει την πλάτη να την ησυχάσει. “Χίλια συγνώμη, δεν ξέρω τι με έπιασε, κουράστηκα να πονάω, σας παρακαλώ κάντε κάτι”. Γονατίζει δίπλα της για να μπορεί να την κοιτάξει στα ίσα. Κι άλλο στερεότυπο γκρεμίζεται.
“Ησύχασε, ξέρω τι περνάς, θα το παλέψουμε μαζί και όλα θα πάνε καλά, ησύχασε…”. Χάνομαι σ αυτό που συμβαίνει. Η γυναίκα ντρέπεται που κλαίει και νιώθει αμήχανα που η γιατρός είναι σχεδόν γονατισμένη δίπλα της και της κρατάει το χέρι.

Σοφία; (ψάχνει να με βρει με το βλέμμα της. Σαστίζω. Σε μένα μιλάει;). Νομίζεις πως θα μπορούσε η Ρεφλεξολογία να βοηθήσει σ αυτό;
Νομίζω ναι… (προσπαθώ να επαναφέρω τι έχει ειπωθεί. Καταλαβαίνει ότι σάστισα και μου κάνει νόημα ότι θα μου πει μετά. Τελικά ο τρόπος της σε καθησυχάζει είτε είσαι ασθενής, είτε συνεργάτης – σκέφτομαι)

Η εξέταση συνεχίζεται. Καταλήγουν σε μια απόφαση για το τι είναι καλύτερο για την περίπτωσή της, δίνουν οδηγίες για τη φαρμακευτική της αγωγή και πηγαίνουμε σ ένα διπλανό δωμάτιο ακόμα πιο μικρό. Κι όμως, εκεί μέσα δουλεύουν όλη μέρα γιατροί διαφόρων ειδικοτήτων. Η πτώση των στερεότυπων γίνεται ντόμινο.

Η πρώτη μου συνεδρία μόλις τελείωσε. Βλέποντάς την αμήχανη με ανησυχία τη ρωτώ.

– Είστε καλά; Νιώθετε καλά;

– Δεν ξέρω πως να το πω, συγχωρείστε με, μπορώ να σας αγκαλιάσω;

Μια αγκαλιά μέσα σε συγνώμες και ευχές.

Δεν πρέπει όμως να αφήσω υπερβολικές προσδοκίες να γεννηθούν. Προσπαθώ να αναφέρω τις δυσκολίες, το χρόνο και την υπομονή που χρειάζεται. Με διακόπτει.

– Όχι, όχι! Ξέρω τι μου λέτε. Τα δάκρυά μου είναι για την ανθρωπιά που συνάντησα εδώ. Απ όλους σας. Γιατί κάποιος πίστεψε πόσο πονάω.Η μέρα συνεχίστηκε με διαρκείς ανατροπές των όσων είχα στο μυαλό μου σχετικά με τον πόνο, τους γιατρούς, τα νοσοκομεία, τα φάρμακα, τους συγγενείς.

Κατέληξα σπίτι μου με απόλυτη ανάγκη να μαζέψω σκέψεις εικόνες λέξεις και συναισθήματα. Ένιωθα σοκ και δέος.

Σοκ από την απελπισία που φέρνει ο πόνος. Σε ασθενείς και οικείους.

Δέος για την ύπαρξη γιατρών που γονατίζουν μπροστά στον άνθρωπο. Που σκύβουν το κεφάλι με ταπεινότητα μπροστά στον ανθρώπινο πόνο.

Εννιά μήνες μετά, τα στερεότυπα συνεχίζουν να γκρεμίζονται. Σοκάρομαι σχεδόν κάθε φορά και νιώθω το ίδιο ανατρεπτικό δέος, αυτό που γκρεμίζει στερεότυπα και συμβολισμούς και μου ανοίγει μονοπάτια.

Στοιχεία για το Ιατρείο Πόνου
Το Ιατρείο Πόνου του Αρεταίειου Νοσοκομείου δημιουργήθηκε από τις καθηγήτριες της
Α Αναισθιολογικής Κλινικής, Α. Βαδαλούκα, Ι. Σιαφάκα, Ε. Αργύρα.
Λειτουργεί από Δευτέρα έως Πέμπτη, 10.30-13.30. Τηλέφωνο για ραντεβού: 210 7286 288
Οι Συμπληρωματικές Εναλλακτικές Θεραπείες (ΣΕΘ) που ασκούνται είναι Ρεφλεξολογία, Σιάτσου και Βελονισμός μετά από παραπομπή των γιατρών του ιατρείου, ανάλογα με την πάθηση και το άτομο. Παρέχεται υποστήριξη από ψυχολόγους με τη μορφή ατομικών συνεδριών καθώς και με ομάδα ψυχοθεραπείας.
Η παροχή ρεφλεξολογίας στο πλαίσιο του Ιατρείου Πόνου του Αρεταίειου Νοσοκομείου αποτελεί εθελοντικό πρόγραμμα του Σωματείου Ελλήνων Ρεφλεξολόγων από το 2011 και πραγματοποιείται με τη συνεργασία της Ελληνικής Εταιρείας Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας (ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α – https://grpalliative.gr/ )

Γεώργιος Παπαδόπουλος

Επιστολή Εθνικής Ιατρικής Ομοσπονδίας της Ρωσίας

Προς το Δ.Σ. της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για την θερμή υποδοχή των Ρώσων και Καζάχων ιατρών στο νοσοκομείο Σωτηρία.

Χάρη σε εσάς και στη κυρία Κωνσταντοπούλου οι προσκεκλημένοι μας συγκέντρωσαν τις πολύτιμες πληροφορίες για την ιατρική στην Ελλάδα και έχουν μείνει με τις καλύτερες εντυπώσεις από την συνάντηση που τους οργανώσατε.

Σας ευχαριστώ θερμά,

Με εκτίμηση,

Γεώργιος Παπαδόπουλος

ΔΣ της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

Συγχαρητήρια επιστολή του ΔΣ της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α. στην πρόεδρο κ. Αθηνά Βαδαλούκα για την διεθνή διάκριση

Συγχαρητήρια!

Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών για την ανάδειξη μελών του Executive Board του Παγκόσμιου Ινστιτούτου Πόνου (WIP), το ΔΣ της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α συγχαίρει την πρόεδρό του κ.Αθηνά Βαδαλούκα για την κατάκτηση μιας ακόμη θέσης στην Διεθνή Επιστημονική Κοινότητα.Η κ. Βαδαλούκα εξελέγη Chair οf the Advisory Board of WIP  για την προσεχή διετία. Ελάχιστοι Έλληνες  επιστήμονες έχουν κατακτήσει τόσο υψηλά αξιώματα, στο πεδίο της Θεραπείας του Πόνου και της Παρηγορικής Φροντίδας. Είμαστε περήφανοι  για την  εκλογή της και της ευχόμαστε καλή επιτυχία και στα νέα διεθνή καθήκοντά της. Είμαστε σίγουροι ότι, όπως συνέβαινε και στο παρελθόν, το ίδιο και στο μέλλον  θα βοηθήσει στην συμμετοχή των επιστημόνων της χώρας μας  στα διεθνή  δρώμενα.

Το ΔΣ της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

 

Διαβάστε εδώ το Δελτίο Τύπου για τη διάκριση εδώ

Γεν. Νοσ. Σισμανόγλειο

Συγχαρητήρια Σισμανόγλειο

Αθήνα 2/2/2015

Προς το Δ.Σ. της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

Σας ευχαριστούμε πολύ για την πρόσκληση στην εκδήλωση της εταιρείας σας (29/1/2015, κοπή πίτας) στο θέατρο Διάνα και στην θεατρική παράσταση με τίτλο «Εννέα και πέντε – 9:05).

Η παράσταση ήταν καταπληκτική, είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον και ενθουσιώδη Dhmioyr;απήχηση σε όλους τους καλεσμένους.

Ελπίζουμε στη δημιουργική παρουσία της εταιρείας σας.

Καλή χρονιά και καλή επιτυχία στο έργο σας.

Με εκτίμηση

  • Το Αναισθησιολογικό τμήμα
  • Το Ιατρείο Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας
  • Οι νοσηλευτές

του Γεν. Ν. «Σισμανόγλειο»

Φώτιος Βασιλόπουλος Κλινικός Ψυχολόγος

Συγχαρητήρια Ψυχολόγου

Με ιδιαίτερη χαρά σας αποστέλλω αυτό το e-mail αναφορικά με τα πεπραγμένα του εκπαιδευτικού σεμιναρίου. Θα ήθελα να σταθώ σε τρία σημεία. Καταρχάς στην πλήρη και σφαιρική κάλυψη όλων των πτυχών της παρηγορικής φροντίδας. Είχατε πολύ ενδιαφέρουσες, δομημένες και επί της ουσίας παρουσιάσεις- παρεμβάσεις τόσο στο καθαρά ιατρικό και νοσηλευτικό κομμάτι όσο και στο θεσμικό/νομικό/ ηθικό αλλά και στο ψυχοκοινωνικό.

Επιπρόσθετα, το κομμάτι των παρουσιάσεων που είχε καθαρά ιατρικό χαρακτήρα ήταν τόσο ζωντανά και κατανοητά ανεπτυγμένο που παρότι την δύσκολη και στρυφνή καμιά φορά θεματολογία (πχ κατακλίσεις, φαρμακευτική αντιμετώπιση πόνου κλπ) έγινε απολύτως κατανοητό και χωρίς να κουράσει καμία στιγμή τον ακροατή ειδικά όταν αυτός προέρχεται από τον μη- ιατρικό χώρο και δεν είναι τόσο εξοικειωμένος με την ιατρική ορολογία όπως εγώ.

Τέλος, έχοντας κάνει την μεταπτυχιακή μου εκπαίδευση σε ξενώνα παρηγορικής φροντίδας στη Γαλλία και έχοντας συμμετάσχει και εκεί σε αρκετά ακαδημαϊκά και επιστημονικά συνέδρια και τραπέζια είδα με μεγάλη μου χαρά ότι το εκπαιδευτικό σας σεμινάριο δεν είχε να ζηλέψει τίποτα σε ποιότητα επιστημονικού λόγου και θεματολογίας από αντίστοιχα του εξωτερικού.

Θα ήθελα να σας συγχαρώ θερμά για τις γνώσεις που μας δώσατε εκείνο το διήμερο. Μέσα από τις ομιλίες σας αφήσατε να φανεί πίσω από την ιατρική σας ιδιότητα πάνω απ’ όλα η ανθρώπινη- προσωπική σας πτυχή και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο κέρδος. Γιατί μας μεταδώσατε την θέρμη σας για την παρηγορική φροντίδα και το γεγονός ότι για εσάς δεν πρόκειται απλά για ένα επάγγελμα. Καλή συνέχεια στο έργο σας και είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση ή συνεργασία.

 

Με απεριόριστη εκτίμηση,

Φώτιος Βασιλόπουλος

Κλινικός Ψυχολόγος.

Μαρία Βυτόγιαννη

Επιστολή Μαρία Βυτόγιαννη

Ονομάζομαι Μαρία Βυτόγιαννη και είμαι εβδομήντα ετών. Εδώ και τέσσερα (4) χρόνια και μετά από ταλαιπωρία επτά και πλέον ετών, βρήκα καταφύγιο στο ιατρείο πόνου του Αρεταίειου Νοσοσκομείου Αθηνών.

Με τη σωστή διάγνωση, φαρμακευτική θεραπεία, ψυχολογική υποστήριξη και εναλλακτικές θεραπείες, αυτή τη στιγμή είμαι σε αρκετά καλή κατάσταση.

Με το μήνυμα αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω τη ζεστή αγκαλιά, το ωραίο χαμόγελο και την επιστημονική βοήθεια της Καθηγήτριας Αναισθησιολογίας, κας Βαδαλούκα, της ιατρού κας Σταυροπούλου, τους πολλούς ιατρούς που βοηθούν στο ιατρείο, τους ψυχολόγους Αναστασία και Δημήτρη, τους φυσιοθεραπευτές Μαριάννα και Κωνσταντίνο με τη θεραπεία σιάτσου και την Κατερίνα στη ρεφλεξιολογία καθώς και τη γραμματεία του ιατρείου κα Ευθυμίου και την κα Εύα στη γραμματεία συνταγολόγησης.

Όλοι οι ανωτέρω προσφέρουν εθελοντικά και με αυτοθυσία αλλά πάντα με το ζεστό και πλατύ χαμόγελό τους τη βοήθεια σε αμέτρητους πάσχοντες από πάσης φύσεως πόνους.

Σας ευχαριστώ όλους με πολλή αγάπη

Μαρία Βυτόγιαννη

Dennis P Bonola

Επιστολή Dennis P Bonola

Dear Dr. Vadalouka,

This is Dennis Bonola from Cathedral City USA. I saw you in February when I was in Athens. I wanted to update you on my progress. Since starting the LYRICA that you prescribed for me, I have had no burning in my legs when I sleep at night. Also the Neuropathy in my feet has also stopped. I went to my doctor today and they approved from me to have the LYCIRA just like you gave me using the same amount. I am still very sleepy often but I’d rather have that side effect than the burning. I can’t thank you enough for all you did for me. It took me coming the Greece and seeing a doctor there, you, to get my life back on track again and to get the burning stop in my legs and feet. You were my saving grace and I will forever be thankful for what you did for me. I will be coming to Athens 4 to 6 times a year now and I know if I need to see a doctor for my CRPS, I have you there to guide me. Once again Thank You from the bottom of my heart.
 
Sincerely ,
Dennis P Bonola

Αθηνά Βαδαλούκα Η Πρόεδρος

Αθήνα, 30 Ιανουρίου 2014
Αγαπητοί μας,
Εκ μέρους του ∆.Σ. της «Ελληνικής Εταιρίας Θερα̟είαπειας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας – ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α», σας ευχαριστούμε θερμά για τη
δωρεά της οικογένειά σας προς την επιστημονική μας εταιρία, στη μνήμη του αγα̟ημένου μας Αλέξανδρου.
Το ∆Σ σας διαβεβαιώνει ότι συνεισφέροντας στο έργο μας, συμβάλλετε ουσιαστικά στην εξασφάλιση αξιοπρέπειας και ποιότητας ζωής, που τόσο έχουν ανάγκη οι πάσχοντες συνάνθρωποί μας.

Με εκτίμηση,

Η Πρόεδρος
Αθηνά Βαδαλούκα

Η Γεν. Γραμματέας
Ευνομία Αλεξο̟ούλου – Βραχνού

Δωρεά Χαράς και Νίκου Ρεμαντά

Παγκόσμια Ημέρα

Οικογένεια Νικηφόρου Τσόμπα

Πες την Ιστορία σου

Αθήνα, 04/03/2010

Προς: ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.

Από: Οικογένεια Νικηφόρου Τσόμπα

Η οικογένεια μας είναι μία από τις πολλές που έχουν αντιμετωπίσει και αντιμετωπίζουν τον πόνο της επάρετου νόσου.

Τον Δεκέμβριο του 2008 ξεκίνησε ο εφιάλτης μας όπου έγινε η επίσημη διάγνωση στη σύζυγο και μητέρα μας Τσόμπα Ελένη, πολλαπλός μεταστατικός καρκίνος εκ των οποίων και των οστών. Επήλθαν δέκα μαρτυρικοί μήνες, η μόνη μας λέξη-σκέψη ήταν «Πόνος». Πότέ δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι μπορεί να υποφέρει ένας άνθρωπος τόσο πολύ και να μην μπορεί να ανακουφιστεί με τίποτα. Όντας στην αρχή χαμένοι μη γνωρίζοντας πώς να ενεργήσουμε, μάθαμε για το «Ιατρείο του Πόνου» στο Αρεταίειο νοσοκομείο όπου και απευθυνθήκαμε ώστε να βρούμε μία λύση για τον πόνο του αγαπημένου μας προσώπου. Πράγματι, βρήκαμε γιατρούς, νοσηλευτές και ψυχολόγους οι οποίοι μας βοήθησαν πολύ. Αρχίσαμε με ήπια παυσίπονα και καταλήξαμε στα πιο βαριά, δυστυχώς με λίγες στιγμές ανακούφισης διότι ο οργανισμός της ασθενούς δεν ανταποκρινόταν ούτε και με στα πιο βαριά παυσίπονα.

Από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Σεπτέμβριο η ασθενής ήταν σε μόνιμη κατάκλιση δηλαδή ήταν καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι, να υπομένει τους αφόρητους πόνους και να προσδοκά τον θάνατο. Εμείς, θεατές αυτής της λυπηρής και βασανιστικής κατάστασης, το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε είναι να κλαίμε μαζί της στους αφόρητους πόνους της, να προσπαθούμε να διατηρήσουμε έναν όσο το δυνατόν γίνετε σε ένα κρεβάτι ποιοτικό τρόπο ζωής όπως την υγιεινή (καθαριότητα) της, να ξενυχτάμε μαζί της για να μην μένει μόνη τα βράδια, να της παρέχουμε μικρά πράγματα όπως το φαγητό της αρεσκείας της, ένα γλυκό και λίγα λουλούδια που όμως της χάριζαν μια ευχάριστη νότα στο καθημερινό της βασανιστήριο.

Περάσαμε από πολλά στάδια με μόνιμο εχθρό τον Πόνο. Αρχικά για να αντιμετωπίσουμε τον πόνο κάναμε εμείς οι ίδιοι στην ασθενή ενέσεις με το παυσίπονο Apotel, οι γιατροί μας είχαν ενημερώσει για τη δοσολογία (2 την ημέρα) όμως επειδή αρχικά ήταν αποτελεσματικές και πρόσφεραν ανακούφιση για λίγες ώρες στην ασθενή, η ίδια ζητούσε επίμονα για να αποφύγει τους πόνους περισσότερες ενέσεις από τη συνιστώμενη δοσολογία, εμείς για να ανακουφίσουμε τον πόνο της ενδίδαμε στις απαιτήσεις της με αποτέλεσμα μετά από κάποιο διάστημα να επέλθει Γαστροραγία και να χρειαστεί να κάνουμε εισαγωγή στο «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ» νοσοκομείο.

Στη συνέχεια οι γιατροί του «Ιατρείου του Πόνου», προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τους πόνους, τοποθέτησαν με μία μικρή χειρουργική επέμβαση μία συσκευή η οποία ήταν συνδεδεμένη με ένα σωλήνα ο οποίος παρείχε επισκληρίδιο αναισθησία για τον πόνο στα κόκαλα της σπονδυλικής στήλης. Το μηχάνημα αυτό περιείχε μία «κασέτα» με κοκτέιλ παυσίπονων φαρμάκων σε συνδυασμό με αυτοκόλλητα, χάπια κλπ. Αυτό το κοκτέιλ το παρασκευάζαμε μόνοι μας μετά των οδηγιών των γιατρών και νοσηλευτών του νοσοκομείου και τροποποιούσαμε τη δοσολογία αυξητικά ανά χρονικά διαστήματα.

Η διαδικασία για να προμηθευτούμε αυτά τα «ειδικά» φάρμακα ήταν φυσικά χρονοβόρα και γραφειοκρατική. Ο καθένας στην οικογένεια είχε τον ρόλο του και όλοι μαζί την φροντίδα της ασθενούς. Ο σύζυγος Ν. Τσόμπας ευτυχώς συνταξιούχος (έτρεχε για την προμήθεια των φαρμάκων), ο ίδιο και τα τέκνα Ν. Τσόμπα και Δ. Τσόμπας όλοι μαζί με νοσηλευτικές αρμοδιότητες διότι δεν υπήρχε οικονομική ευρωστία ώστε να έχουμε Εσωτερική νοσοκόμα στο σπίτι.

Η ανάγκη για την ανακούφιση του ανθρώπου μας, μας έκανε να μάθουμε πολλά πράγματα όσον αφορά την ολοκληρωτική φροντίδα ενός ανήμπορου ανθρώπου. Εδώ ήταν που χρειαζόμασταν απεγνωσμένα την παρουσία γιατρών στο σπίτι να μας βοηθήσουν και να μας κατευθύνουν πιο αποτελεσματικά. Προς τιμήν των ιατρών του Αρεταίειου νοσοκομείου όπου τους προτάθηκε από μέρους μας να επισκεφτούν την ασθενή στο σπίτι έναντι αμοιβής μας ενημέρωσαν ότι αυτό δεν ήταν εφικτό διότι δεν προβλεπόταν από τους κανονισμούς του νοσοκομείου.

Σαν φυσική συνέπεια της κατάκλισης είναι και οι παθήσεις που επέφερε αυτή, πληγές κατάκλισης. Ο τελευταίος μήνας και πιο μαρτυρικός ήταν όταν η ασθενής είχε πληγές στο σώμα της από την κατάκλιση και φυσικά αυτό διότι δεν είμασταν οι κατάλληλοι για να παρέχουμε εξειδικευμένες υπηρεσίες για την ανακούφιση αυτού του παράγοντα.
Ο σκοπός όλης αυτής της περιγραφικής γραπτής μαρτυρίας μας είναι για να εφιστήσουμε την προσοχή των αρμοδίων ώστε να δημιουργήσουν Ιδρύματα κατάλληλα γι’ αυτόν τον σκοπό, για να σταματήσουν να υποφέρουν άλλοι συνάνθρωποι μας. Είναι απαραίτητη η δημιουργία ιδρυμάτων που να αντιμετωπίζουν αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, να βοηθούν τους ασθενείς και τα συγγενικά τους πρόσωπα να περνούν κάπως πιο ανώδυνα αυτές τις άσχημες στιγμές.

Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο να τονίσουμε την ψυχολογική υποστήριξη που μας παρείχαν οι δύο ψυχολόγοι Μητροπούλου Αναστασία και Καραγιαννίδης Αθανάσιος, οι οποίοι βοήθησαν πολύ την ασθενή καθώς και εμάς με την συνεχή παρουσία και υποστήριξη τους πριν και μετά το θάνατο της πολυαγαπημένης μας συζύγου και μητέρας. Η βοήθεια τους είναι πολύτιμη και αποδεικνύει ότι υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι συνάνθρωποι μας που μπορούν να υποστηρίξουν τέτοιες υποδομές – ιδρύματα για την αντιμετώπιση και ανακούφιση του πόνου των συνανθρώπων μας.

Με βαθιά ευγνωμοσύνη,

Η Οικογένεια

Μελίνα και Θανάσης Τσ.

Επιστολή Σοφίας

Εξομολογήσεις:

[…] Όταν ο ογκολόγος της μητέρας μας Ε.Δ. μας ανακοίνωσε ότι ο καρκίνος της ήταν στο τελικό στάδιο, παγώσαμε. Μας συνέστησε να απευθυνθούμε στο ιατρείο πόνου του Αρεταίειου Νοσοκομείου για συνταγογράφηση φαρμάκων τα οποία επρόκειτο να μειώσουν τους πόνους.

[…] Δεν είχαμε εμπειρία από ιατρεία πόνου και παρηγορικής αγωγής αλλά πέρα από το πρακτικό κομμάτι, δεν φανταζόμασταν ότι οι άνθρωποι που θα γνωρίζαμε θα μας στήριζαν και ψυχολογικά.

[…] Η κ. Μ. μας προέτρεψε να έχουμε ψυχολογική υποστήριξη από ψυχολόγο και σκεφτήκαμε ότι θα ήταν χρήσιμη για τη
μητέρα μας. Δεν φανταζόμασταν βέβαια το πόσο πολύ θα βοηθούσε εμάς και τον πατέρα μας.

[…] Και κάπως έτσι γνωρίσαμε την Α.Μ.

[…] Η γλυκύτητα και εσωτερική της ηρεμία μας χαλάρωνε, μας ηρεμούσε και μας έδινε κουράγιο ώστε να διαχειριστούμε την όλη κατάσταση με όσο το δυνατόν καλύτερη διάθεση και δύναμη.

[…] Μας βοήθησε στο να καταλάβουμε ότι πρέπει να εξοικειωθούμε όσο είναι εφικτό με την ιδέα του θανάτου και να ζήσουμε την περίοδο πριν το θάνατο της μητέρας μας, σαν ένα οποιοδήποτε άλλο κομμάτι της ζωής, γιατί ο θάνατος είναι
κομμάτι της ζωής.

[…] Ήταν μαζί μας σ’αυτό το ταξίδι…

Με εκτίμηση
Μελίνα και Θανάσης Τσ.

Χαριτίνη Δίπλα Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών

Η ιστορία μου

Μια χρόνια αρθρίτιδα σε συνδυασμό με αυξημένο άγχος από έντονη επαγγελματική δραστηριότητα, μ’ άλλα λόγια είχα όλα τα απαραίτητα ‘προσόντα’ που προκαλούν χρόνιο πόνο σ’ ένα σύγχρονο άνθρωπο που ζει παγιδευμένος μέσα στη σημερινή άγρια (ελληνική) κοινωνία …

Το πιο άδικο είναι ότι συνηθίζει κανείς στον πόνο, από ένα σημείο και μετά δεν αντιδράς, μαθαίνεις να ζεις μ’αυτόν, ξεχνάς ότι πονάς. Μόνο που αυτός δεν σε ξεχνά και τη νύχτα, όταν όλα είναι ήσυχα κα προσπαθείς να αναπαυτείς δεν μπορείς… ο πόνος είναι εκεί, παρών να σε συντροφεύει…

Δεν πρέπει να συνηθίζει κανείς στον πόνο δεν επιτρέπεται σήμερα να υπάρχουν άνθρωποι στις κοινωνίες μας που να υποφέρουν από χρόνιο πόνο …. Το χρωστάμε όλοι στον εαυτό μας, στους οικείους μας και οι κοινωνίες στους πολίτες τους.

Όλα ξεκίνησαν με μια εκπομπή που παρακολούθησα σε ελληνικό ιδιωτικό κανάλι με τίτλο «όλα για την υγεία μας» που ήταν αφιερωμένη στην καταπολέμηση του πόνου. Εκεί πληροφορήθηκα ότι υπάρχουν ιατρεία πόνου σε πολλά ελληνικά δημόσια
νοσοκομεία ,ενώ η υπεύθυνη του ιατρείου πόνου στο Αρεταίειο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Επ. καθηγήτρια κα Αθηνά Βαδαλούκα εξήγησε τις υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει το ιατρείο σε (καρκινοπαθείς αλλά όχι μόνον) ασθενείς με χρόνιο πόνο.

Η επαφή μου με την υπηρεσία αυτή ήταν μια έκπληξη. Πρόκειται για μια όαση μέσα σ’ένα κρατικό σύστημα υγείας που σήμερα έχει σχεδόν καταρρεύσει, για μια ομάδα επιστημόνων, γιατρών αναισθησιολόγων , ψυχολόγων και ειδικών άλλων ειδικοτήτων, πολλοί από τους οποίους εργάζονται εθελοντικά, αφιερωμένων στη ανακούφιση των
συνάνθρωπων τους.

Κατά τη διάρκεια του περασμένου χειμώνα, η γιατρός κα Έφη Σταυροπούλου με παρακολούθησε στενά και μου χορήγησε την απαραίτητη φαρμακευτική αγωγή. Αλλά στο Ιατρείο η αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου αντιμετωπίζεται με τρόπο ολιστικό. Και συμπληρώνεται από εναλλακτικές μεθόδους θεραπείας. Έτσι, παράλληλα με παρέπεμψε σε μια από τις ψυχολόγους της ομάδας, την κα Άννα Χατζηχρήστου, με την οποία είχα επανειλημμένες συνεδρίες που βοήθησαν στην κατανόηση της κατάστασης μου και επίσης στην ομάδα των Shiatsu practitioners: η υπεύθυνη Μαριάννα Λαζανά και ο Κωνσταντίνος Στρογγυλουδης χρησιμοποίησαν τα χέρια τους, το πνεύμα και την ψυχή τους για να με απαλλάξουν από τις αγκυλώσεις και τους πόνους στους μύες, τις αρθρώσεις και τα κόκκαλα μου.

Δεν ξεφεύγει ποτέ κανείς οριστικά και τελειωτικά από τέτοιους πόνους που οφείλονται συνήθως και σε μεγάλο μέρος σε ψυχοσωματικά αίτια. Ωστόσο έχω την αίσθηση ότι η θεραπεία που μου προσέφερε το Ιατρείο πόνου του Πανεπιστημιακού Αρεταιειου Νοσοκομείου με ανακούφισε σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, με έκανε να αποκτήσω συνείδηση του σώματος μου και με απάλλαξε από τα μεγάλα βάρη που άφηναν το αποτύπωμα τους σ’ αυτό και μου προκαλούσαν σωματικό πόνο.

Θέλω να τους ευχαριστήσω όλους τους για την προσφορά τους όχι μόνον σ΄εμένα αλλά και σε πάρα πολλούς άλλους ασθενείς με μεγαλύτερα και σοβαρότερα προβλήματα…

Αύγουστος 2012

Χαριτίνη Δίπλα, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών

Copyright © 2018 ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.. All rights reserved.