Μεγάλη τιμή και χαρά για την οικογένεια της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α. η τιμητική διάκριση της Απερχόμενης Προέδρου της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α. Αθηνάς Βαδαλούκα την Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2025, από τα WHO IS WHO INTERNATIONAL AWARDS
Κατά τη διάρκεια λαμπρής τελετής στο Ble Seaside Events (Ble Pavillon / Ble Azure), στον Άλιμο και με φόντο τον Σαρωνικό Κόλπο, η κα. Βαδαλούκα παρέλαβε το βραβείο της από την κα. Ελένη Κουτσούδη Ιόλα.
Η ομιλία της:
Αγαπητέ Πρόεδρε και αγαπητά μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του WHO is WHO International Awards,
Αγαπητοί συνεργάτες, Αγαπητοί προσκεκλημένοι,
Αγαπητοί φίλοι,
Κυρίες και Κύριοι,
Είναι ιδιαίτερη τιμή και χαρά για μένα η σημερινή βράβευσή μου για την πορεία μου στον χώρο της Ιατρικής, της Θεραπείας Πόνου και της Παρηγορικής Φροντίδας. Η αναγνώριση της δουλειάς μου είναι τιμή αλλά και ευθύνη!
Ξεκίνησα αυτό το ταξίδι με τη βεβαιότητα ότι ο πόνος, ο Δυνάστης των λαών όπως έλεγε ο Σβαϊτσερ, Πάθος ψυχής κατά τον Αριστοτέλη, πρέπει να αναγνωρίζεται και να θεραπεύεται. Έτσι, μέσα από την Αναισθησιολογία οδηγήθηκα στην Ιατρική της
Θεραπείας του Πόνου και ξεκίνησα ιδρύοντας το πρώτο και μοναδικό εκπαιδευτικό κέντρο πόνου στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, πριν 30 χρόνια!
Τότε άρχισα να έρχομαι αντιμέτωπη με ερωτήματα ασθενών όπως:
Μπορώ να πεθάνω με αξιοπρέπεια;
Χωρίς πόνο;
Με συμπαράσταση;
Απαλλαγμένος από βασανιστικά συμπτώματα;
Και συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι για τους ασθενείς να έχουν δίπλα τους μια ομάδα που τους ακούει, τους σέβεται και δεν τους εγκαταλείπει όταν η θεραπεία δεν είναι εφικτή, αλλά η φροντίδα απαραίτητη!
Αυτή ήταν η αρχή ενός τεράστιου αγώνα να καλυφθούν αυτές οι ανάγκες. Μέσα από το εκπαιδευτικό μας έργο στο Αρεταίειο, στελεχώθηκαν πολλά ιατρεία πόνου σε ολόκληρη την Ελλάδα. Ωστόσο, αυτά ακόμη και σήμερα
δεν είναι ενταγμένα στους οργανισμούς των Νοσοκομείων, αλλά λειτουργούν με την εθελοντική προσφορά των αναισθησιολόγων-αλγολόγων! Διανύουμε την τρίτη δεκαετία του 21 ου αιώνα και στην χώρα μας, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, δεν υπάρχει ολοκληρωμένο σύστημα
παροχής παρηγορικής φροντίδας.
Το έλλειμμα αυτό στην παροχή υπηρεσιών υγείας, μας οδήγησε μαζί με εκλεκτούς συναδέλφους και συνεργάτες, πριν 28 χρόνια, στην ίδρυση της Ελληνικής Εταιρείας Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας – ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.,. Ως Πρόεδρος της για 25
χρόνια, νιώθω υπερήφανη για το έργο της
– στην εκπαίδευση των νέων επαγγελματιών υγείας στον τομέα της Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής,
– στην πρωτοποριακή έρευνα μέσα από το μοναδικό στην Ελλάδα και από τα πρώτα στην Ευρώπη, Μητρώο Πόνου,
– στην διοργάνωση στη χώρα μας Συνεδρίων Διεθνούς Εμβέλειας
– και στην παροχή πιστοποιημένης ΔΩΡΕΑΝ κατ’οίκον νοσηλεία από εξειδικευμένο προσωπικό.Όπως καταλαβαίνετε κυρίες και κύριοι, την αναγνώρισή μου ως Γυναίκας του 2025 στον τομέα της Επιστήμης, δεν την εκλαμβάνω μόνο σαν προσωπική ηθική ανταμοιβή! Είναι επίσης για μένα μια επιβεβαίωση ότι η επιστήμη της φροντίδας, της ευαισθησίας, της στήριξης
έχει κεντρική θέση στο ιατρικό γίγνεσθαι. Είναι ένας φόρος τιμής στους συναδέλφους μου, στους συνεργάτες, στους δωρητές που στηρίζουν το έργο μας, στην επιστημονική κοινότητα της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α. και κυρίως στους ασθενείς και στις οικογένειές τους που μας εμπιστεύονται τις πιο δύσκολες στιγμές τους!
Αφιερώνω αυτό το βραβείο σε όλους όσοι πιστεύουν ότι η θεραπεία του πόνου και η παρηγορική φροντίδα δεν είναι προνόμιο ούτε πολυτέλεια! Είναι κοινωνική ανάγκη, είναι δικαίωμα και πρέπει να παρέχεται δωρεάν στους πολίτες της χώρας μας.Σας ευχαριστώ θερμά!
Αγαπητοί φίλοι,
Κυρίες και Κύριοι,
Είναι ιδιαίτερη τιμή και χαρά για μένα η σημερινή βράβευσή μου για την πορεία μου στον χώρο της Ιατρικής, της Θεραπείας Πόνου και της Παρηγορικής Φροντίδας. Η αναγνώριση της δουλειάς μου είναι τιμή αλλά και ευθύνη!
Ξεκίνησα αυτό το ταξίδι με τη βεβαιότητα ότι ο πόνος, ο Δυνάστης των λαών όπως έλεγε ο Σβαϊτσερ, Πάθος ψυχής κατά τον Αριστοτέλη, πρέπει να αναγνωρίζεται και να θεραπεύεται. Έτσι, μέσα από την Αναισθησιολογία οδηγήθηκα στην Ιατρική της
Θεραπείας του Πόνου και ξεκίνησα ιδρύοντας το πρώτο και μοναδικό εκπαιδευτικό κέντρο πόνου στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, πριν 30 χρόνια!
Τότε άρχισα να έρχομαι αντιμέτωπη με ερωτήματα ασθενών όπως:
Μπορώ να πεθάνω με αξιοπρέπεια;
Χωρίς πόνο;
Με συμπαράσταση;
Απαλλαγμένος από βασανιστικά συμπτώματα;
Και συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι για τους ασθενείς να έχουν δίπλα τους μια ομάδα που τους ακούει, τους σέβεται και δεν τους εγκαταλείπει όταν η θεραπεία δεν είναι εφικτή, αλλά η φροντίδα απαραίτητη!
Αυτή ήταν η αρχή ενός τεράστιου αγώνα να καλυφθούν αυτές οι ανάγκες. Μέσα από το εκπαιδευτικό μας έργο στο Αρεταίειο, στελεχώθηκαν πολλά ιατρεία πόνου σε ολόκληρη την Ελλάδα. Ωστόσο, αυτά ακόμη και σήμερα
δεν είναι ενταγμένα στους οργανισμούς των Νοσοκομείων, αλλά λειτουργούν με την εθελοντική προσφορά των αναισθησιολόγων-αλγολόγων! Διανύουμε την τρίτη δεκαετία του 21 ου αιώνα και στην χώρα μας, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, δεν υπάρχει ολοκληρωμένο σύστημα
παροχής παρηγορικής φροντίδας.
Το έλλειμμα αυτό στην παροχή υπηρεσιών υγείας, μας οδήγησε μαζί με εκλεκτούς συναδέλφους και συνεργάτες, πριν 28 χρόνια, στην ίδρυση της Ελληνικής Εταιρείας Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας – ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.,. Ως Πρόεδρος της για 25
χρόνια, νιώθω υπερήφανη για το έργο της
– στην εκπαίδευση των νέων επαγγελματιών υγείας στον τομέα της Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής,
– στην πρωτοποριακή έρευνα μέσα από το μοναδικό στην Ελλάδα και από τα πρώτα στην Ευρώπη, Μητρώο Πόνου,
– στην διοργάνωση στη χώρα μας Συνεδρίων Διεθνούς Εμβέλειας
– και στην παροχή πιστοποιημένης ΔΩΡΕΑΝ κατ’οίκον νοσηλεία από εξειδικευμένο προσωπικό.Όπως καταλαβαίνετε κυρίες και κύριοι, την αναγνώρισή μου ως Γυναίκας του 2025 στον τομέα της Επιστήμης, δεν την εκλαμβάνω μόνο σαν προσωπική ηθική ανταμοιβή! Είναι επίσης για μένα μια επιβεβαίωση ότι η επιστήμη της φροντίδας, της ευαισθησίας, της στήριξης
έχει κεντρική θέση στο ιατρικό γίγνεσθαι. Είναι ένας φόρος τιμής στους συναδέλφους μου, στους συνεργάτες, στους δωρητές που στηρίζουν το έργο μας, στην επιστημονική κοινότητα της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α. και κυρίως στους ασθενείς και στις οικογένειές τους που μας εμπιστεύονται τις πιο δύσκολες στιγμές τους!
Αφιερώνω αυτό το βραβείο σε όλους όσοι πιστεύουν ότι η θεραπεία του πόνου και η παρηγορική φροντίδα δεν είναι προνόμιο ούτε πολυτέλεια! Είναι κοινωνική ανάγκη, είναι δικαίωμα και πρέπει να παρέχεται δωρεάν στους πολίτες της χώρας μας.Σας ευχαριστώ θερμά!
